هنوز امیدی هست
صدای پای دکتر نگاه خاموشم را به در جلب کرد . به سمت درصورتم را چرخاندم و با
گوش هایم منتظر باز شدن در شدم . باید خودم را برای جواب اماده می کردم
. انتخاب سختی بود .
یادم می یاد 5 ماه پیش که به بیمارستان امدم . فقط به یک امید بود . که از دنیا
سیاه خودم فرار کنم. تا برای یک بار هم که شده از دیدن زیبایی ها لذت ببرم . 40
سال عمر خودم را با چشم نا بینا طی کردم و هیچ امیدی برای بازگشت از تاریکی نبود .
تا اینکه دکتر چراغ پور را ملاقات کردم . چه ملاقات رویایی بود . صحبت های دکتر خیلی
کوتاه بود . او فقط یک امید به من داد و یک سوال عجیب و 1 ماه برای جواب دادن سوال
وقت گذاشت . سوال او این بود برای برگشتن چشمانت چه چیزی را حاضر ی بدهی . یک ماه تمام فکر کردم . که ایا حاضرم برای
دیدن دنیا از چیزی بگذرم . 40 سال
تاریکی برای هیچ کسی طاقت نمی زاره . دیروز 1 ماه من تمام شد . و دوباره دکتر پیش
من امد . نمی دانم چرا با شنیدن صدای او ارامشم به هم می ریخت . نمی دانم چرا از
صدایش می ترسیدم . پرسید جواب من؟
گفتم برای دیدن حاضرم از جانم هم بگذرم
خدید ؛ طوری که تمام شیشه ها لرزید . گفت اگر جوابت غیر این بود نمی ماندم .
حالا نوبت مرحله بعد است . حاظری جانت را برای 10 ثانیه دیدن بدهی؟
می خواستم جواب بدهم که صدای بسته شدن در را شنیدم .
حالا امروز برای شنیدن جوابش امده بود . پشت در ایستاده بود وبه من می خندید . در باز شد
گفتم : سلام اقای دکتر
سلامم را جواب داد و گفت : خوب منتظر جوابم ؛ قبول داری یا
نه؟
بدون لحظه ای مکث جواب اری
دادم . گفت این نوشیدنی رو بنوش چشمانت را ببند و تا 100 ارام بشمار آنگاه 10 ثانیه
نور به چشمانت باز خواهد گشت و بعد تو خواهی مرد . نوشیدنی را به دست من داد . بدونه
لحظه ای مکث یک نفس تمام نوشیدنی را سر کشیدم .
چشمانم را بستم و شروع به شمارش کردم . 1 ، 2 ، 3، .....، 99 ، 100
چشمانم راباز کردم . همه جا رو می تونستم ببینم . دکتر : 1001
نگاهم را در اتاق چرخاندم به سمت راست نگاه کردم . دکتر : 1003
هیچ پنجره ای وجود نداشت یک دیوار سیمانی زبر با نمایی بد من را از زیبایی ها
دور کرده بود .
دکتر گفت : 1005
نگاه را به سمت دکتر بر گرداندم . مردی کریه کو تاه قد با موهای بلند ژولیده
چشمانی بد رنگ لبانی ضخیم بینی بزرگ .
نگاهم به چهره دکتر بود که گفت : 1006
گفتم کو ان دنیایی که یک عمر از زیبایی هاش شنیدم
گفت : 1007
گفتم تو مرا فریب دادی . تو به من
نگفتی در اتاقی بدون پنجره هستم و حتی تو نیز زیبا نیستی که یکبار هم که شده
بتوانم زیابی ها را ببینم .
گفت 1009 و ادامه داد . هیچ وقت از من نپرسیدی در چه اتاقی هستی یا چه چهره
داری و گرنه به تو می گفتم دنیا انقدر هم زیبا نیست که تو برای دیدنش تلاش می کنی
و
1010 حالا اسوده بخواب که تو نیز به ارزوی خود رسیدی
باطل شد
سکوت را می شکنم!
دیوار ها فرو می ریزند!
تو می ما نی
و من
من نه!
من سال هاست که رفته ام
تومی مانی و سکوت
سکوت نه !
سکوت که پشت هیاهوی فریاد مرده است
تو چه غریب گشته ای
باور داری!؟
سالها دور
که گنجشک ها خواب قناری بودن می دیدند
طاووس ها همان کلاغ بودند
و کرکس ها را عقاب می نامیدند!
سال هایی به دوری دیروز
به یاد اوردی!؟
من و تو زیر سایبان عشق
منتظر قطار زندگی بودیم
لکومتیو ران فریاد می زد
تو لبخند می زدی
ومن مستانه می خندیدم
چه کسی از صدای خنده ما رنجید!؟
چه کسی شلیک کرد؟
نگاه کن
هنوز جای گلوله روی سرم هست
و یک مهر
باطل شد
حالا که سکوت را شکستی
حال که دانستی
منتظر باش
منتظر من ؟ نه
منظر گلوله
و یک مهر
باطل شد
شاعر : ایلیا خدابخش
