ردپای تو را من دیدم

چند قدم مانده به در

آسمان دل من ، بارانی شد

تکیه بر سرو زدم

به همان سر که به من می خندید!

خاطرات دیروز

در پس دیوار ها

در پس خنده ی عابر ، باران

یک به یک می گذرند

یک به یک سیلی سردی می زنند

یک به یک بر من و احوال دلم می خندند

لحظه ای با من باش

با توام ای باران

قدرتی بر من ده

تا به پا برخیزم

قدمی بردارم

تا به در راهی نیست!

چند قدم ، می افتم ، مردمان می خندند

حال من خنده ندارد ، بس کن

جای دستگیریِ من می خندید؟!

بر زمین می کشم این بار ، خود را

تا به در جنگ زنم

تا که خود را آرام ، بکشم در خانه

چه کسی در خانه است ؟!

هیچکس ، تاریکی

آسمان خانه ، چو شب قصه ی من تاریک است

ومن این را دانم

این رویای فقط کابوس است

                                                ایلیا خدابخش

                                                                     ابان 1388

محسن بینی خونی اش را با پشت دستانش تمیز می کند ، نگاهی به دکتر می اندازد :

- اقا پیمان ، اینجور نگام نکن خودت گفتی که با اسم کوچیک صدات کنم ، اسمت پیمان بود دیگه ، اره اسمت پیمان بود ، مطمئنم چون خودت به من گفتی

( لبخندی با شیطنت)

- نه دروغ گفتم تو به من نگفتی ، رو اتیکتت نوشته بود ، تو به من گفته بودی که حتی حق ندارم اسمت رو بدونم چه برسه که با اسم کوچیک صدات کنم اون روز به من گفتی ، همون روز که وقتی ازت پرسیدم اسمت چیه سیلی زدی تو گوشم .

( بلند و بی کنترل می خندد ) (مکثی می کند و این بار با فریاد می گوید)

- تو رییس نیستی

( کمی ارام تر)

- من می ترسم . من از ادم ها می ترسم ادم ها ترسناکند ، زشتند ، اره زشتند ؛ توجه کردی به صورت ادم ها توجه کردی ؟ فقط تو یه حالت ادم ها زیبا می شند وقتی که اون ها رو بدون دهن تصور می کنم . تصور کن ، زیبا می شن مگه نه

( بلند می خندد )

- دیدی ، دیدی چه خوشگل می شن

( ببند اون دهنت رو اشغال) ( کمی ارام تر اما پریشان و گیج )

- من کیم؟! دیوونه!؟ تو کی هستی که به من بگی دیوونه ؟ تو کی هستی که بگی من قاتلم ؟ تو هم یه ادم کوچیک و پستی مثل بقیه ادم ها ! چیه؟! چرا اینجوری نیگام می کنی؟

( سکوت می کند لبخند کوچکی می زند به دکتر نگاهی می کند )

- تو کی هستی؟ هان!؟ اقا پیمان بودی دیگه ؟ مطمئنم اخه رو اتیکتت نوشته بود

( بلند می خندد )

- نه !! دروغ گفتم اخه من که سواد ندارم که از رو اتیکتت اسمت رو بخونم. از یکی از دکتر ها شنیدم که صدات می کرد

( صدای در می اید )

- کار دارم مزاحم نشید لطفا

( صدای در بلندتر می شود )

- می گم کار دارم لعنتی ها

( کسی از پشت در : اقای دکتر اقای دکتر )

- خفه شو خفه شو

( زیر لب)

خفه می شی یا خفت کنم ؛ نه خفه نمی شه ...

( رو به دکتر )

- پاشو ساکتش کن پا شو اقای دکتر ...

( کمی مکث می کند و به دکتر خیره می شود )

- اسمت چی بود؟ اقا پیمان بود دیگه ؛ اره اقا پیمان بودی از یکی از دکتر ا شنیدم

( بلند می خندد ، طوری که صدای در تویه خنده ی او گم می شود )

- دروغ گفتم من که غیر تو دکتری ندیدم که اسمت رو ازش بشنوم ؛ 2 هفته پیش یکی از این دیوونه ها می گفت ، می گفت با زن پیمان می خوابه

( زیر لب و موزیانه می خندد )

- گفتم پیمان کیه ؟ به تو اشاره کرد و گفت اونی که مسئول شوک الکتریکیه گفتم تو از کجا می دونی گفت فقط کسی که اسمش پیمان باشع می تونه اینقدر ... اسمت پیمان بود دیگه ...

( بلند می خندد ) ( چند نفر به در ضربه می زنند تا به زور ان را باز کنند محسن به گوشه اتاق می رود ، می نشیند خودش را جمع می کند و زیر چشمی به دکتر نگاه می کند )

- اسمت پیمان بود دیگه . اسمت پیمان بود دیگه . اسمت ..

(در باز می شود ، 2 پرستار وارد می شوند نگاهی به جنازه خونی دکتر می کنند و فریاد می زنند امبولانس رو خبر کنید ) ( محسن بلند می خندد ) ( دستان محسن را دو نفری می گیرند و او را به زور از اتاق خارج می کنند بقیه دیوانه های بیرون اتاق ایستاده اند ) ( محسن با خنده فریاد می زند )

- من کشتمش ، من پیمان رو کشتم

( یک دیوانه از دیوانه دیگر می پرسد : پیمان کی بود؟)

هرز نوشت !!! : ایلیا خدابخش

زیر نویس 1 : هفته قبل اصلا جالب نبود !!! جالب!!! خیلی بد بود !!!احساس تنهایی کردم

یه لحظه فکر کردم خدا هم از رو برگردونده اما به جاش این هفته خیلی خوب بود خدا رو شکر

زیر نویس 2 : واسه ارشد اسم نوشتم ولی قدرت خوندن رو هنوز ندارم !!! من که می دونم قبول نمی شم!!!

زیرنویس 3 :دوستی داشتم به نام پرهام که صمیمی ترین بود !!! اشتباه می کردم نبود زیاد واسش انرژی گذاشتم دارم کمش می کنم کسی که راحت می گه خوب ناراحتی اگه دوستیمون رو تموم کنیم اسمش رو می شع گذاشت دوست صمیمی

زیرنویس 4 : جایی کار می کنم !!! شدیدا از همکارام ناراضی هستم!!!

زیرنویس 5 : خداحافظ تا بعد

نه من ، نه تو

نه من ، نه تو ، نه اسمون ، پرنده های نگرون

رها شدن تو قصه ها ، اشکای من ، با من بمون

نه من ، نه تو ، نه همنفس ، ستاره ها تویه قفس

اسمونای یخ زده ، تورو می خوان ، همین و بس

نه من ، نه تو ، نه جاده ها ، نه گم شده تو سایه ها

زندونیم تویه اتاق ، زندون و بشکن ، تو بیا

.

.

.

.

------------------------------------------------------------

کابوس

محسن با صورت عرق کرده از خواب می پرد . چند ثانیه ای به رو به رو خیره می شود . بعد نگاهش را به سمت سعید می چرخاند .

- چی شده ؟

- چی شده ؟ باز داشتی فریاد می زدی ! تو خسته نشدی؟! حتما باز کابوس دیدی که داری وسط یه بیابون بی اب و علف غرق می شی یا درست از وسط یه دره عمیق به سمت اسمون سقوط می کنی یا ... محسن دارم با تو حرف می زنم ! حواست با منه؟

- هان !

- هیچی بگیر بخواب

- چی گفتی؟

- گفتم از فردا می رم خونه علی شون می مونم . واسه تو هم می گردم یه همخونه خوب پیدا می کنم ؛ باشه؟

- اهان ؛ واسه این بیدارم کردی؟! خوب صبح به من می گفتی . باشه ، شب بخیر

پایان

------------------------------------------------------

نوجوونی

خیال می کردی که می شه با ارزوها خونه ساخت

تویه بازی زمونه ببری بدون باخت

تویه سفره جای نون ، محبت و یه کاسه ماست

نمی شه عزیز من ، بهت می گم من رک و راست

.

.

.

.

یه جورایی و شدید تنبل شدم تو نوشتن

سختمه ، سخت تر از کوه کندن

ولی دیدن فیلم درباره الی و شاید حرف هایی که باید این چند وقته می زدم و نزدم دلیلی شد واسه به روز کردن وبلاگم

اگه قبلا فیلم درباره الی رو ندید متن زیر رو نخونید

1 - دیروز به دعوت علیرضا به دیدن فیلم درباره الی رفتیم . ساعت 9 بود وارد سینما که شدیم گل از گلمون شگفت . هیچکس تو سینما نبود . اخ جون امروز دیگه جای صدای فیلم صدای چیپس و پفک نمی شنویم .

کم کم سینما شلوغ شد . اما به خودمون امید می دادیم اخه هیچکس سمت بوفه گوشه سینما نمی رفت . اینا با شخصیت هستن . می دونند تو سالن سینما باید فیلم دید نه ... . چشمتون روز بد نبینه . یه گروه 4 نفره پسر جوون وارد سینما شدن اول از همه سمت بوفه رفتن و دو تا پلاستیک چیپس و پفک گرفتن . به علیرضا یه نگاهی کردم و گفتم یادت باشه از اینها فاصله بگیریم .

وای که پفک خریدن این ها شد مثل یه ویروس و همه سالن انتظار رو فرا گرفت

از صدای پفک و خنده و دردل های مادرانه و خواهرانه و صدای بد سینما نگم بزار دلیل این نوشته رو بگم

من وقتی اومدم خونه شروع کردن سرچ کردن درباره الی نقد ها رو هر چی خوندم به دلم ننشست

یه جورایی با نظرشون موافق نبودم حتی با نظر علیرضا که خیلی قبولش داشتم و دارم تو این زمینه .

فیلم با صدقه دادن شروع می شه که اواسط فیلم یکی از شخصیت ها می گه به پیشنهاد الی بوده و اینکه هیچ یکی از بچه ها ندیده که الی به سمت دریا بره . ادمی که داره تو دریا غرق می شه حتی تو اون شرایط بد نگاهش به ساحل و امیدش به ادم ها تویه ساحل و کسی که می ره به کمک فریاد می زنه تا امید بده به شخصی که داره غرق می شه مثل بقیه شخصیت های فیلم که به کمک پسرک رفتن .

تو سکانس قبل اون وقتی الی داره بادبادک بازی می کنه به دخترک طناب بادبادک رو می ده و می گه من باید برم

و در صحنه اخر وقتی ابر می گه خودشه بدون نگاه به جنازه این حرف رو می زنه انگار که منظور از مردن الی اون احساس خودش به الی هستش که مرده پس بی هیچگونه مسئولیت و حتی احساسی به الی و بدهکار به 3 سال از زندگیش می گه خودتون به خانواده الی خبربدین و به سمت تهران حرکت می کنه

پس اگه فیلم درباره الی رو دیدین غصه نخورید الی زنده است .

2– چند وقت پیش یه نفر فوت شد که من بهش بدهکار بودم . خیلی کمکم کرد . روزی که قرار بود برای تشکر پیشش برم خبر فوتش رو شنیدم . اول باورم نشد ...

اقای داوود سالاریان ببخش که نوشته ای که برای تو بود رو به خاطر تنبلی خودم داخل وبلاگم نذاشتم همیشه برای من عزیز

خدا رحمتش کنه

3 – می خوام از عابد تشکر کنم که دوستی رو واسه یکی از بچه های خوب موسیقی سمنان به جا اورد و مراسمی خوب و با شکوه برای مسعود به جا اورد

مسعود جان بچه های موسیقی و تئاتر سمنان همیشه به یادت هستند . خدا تو رو توبهشت برین خودش قرار بده

جزيره سانتا

ارتور بالاي تپه نشسته بود . تمام بچه هاي شهر كوچك اكتون دورش حلقه زده بودند تا حالا كه از سفر چندين و چند ماه اش برگشته است برايشان دوباره از ماجراجويي هايش بگويد . ارتور به ساعتش نگاه مي كرد و هيچ حرفي نمي زد . بچه ها نگران بودند . اخه در شهر چو افتاده بود كه ارتور ديگر داستاني براي گفتن ندارد . اخر ديگر موجودي نمانده بود كه او بخواهد از انان داستان بگويد . الفرد به ساعتش نگاه كرد . لبخندي زدو گفت : حالا وقت گفتن قصه است . داستاني كه مي خواهم بگويم بر مي گردد به دو هفته پيش كه براي ماجراجويي به جزيره سانتا رفته بودم . در ضلع شرقي جزيره كوهي وجود دارد كه به علت خطرناكي ان كمتر كسي علاقه دارد از ان بالا برود .من هم كه عاشق خطر هستم . چند ساعتي از كوهنوردي مي گذشت و من قسمت زيادي از كوه رو بالا رفته بودم . كه ناگهان زير پايم خالي شد و من داخل  كوهي مكيده شدم . از ترس چشمانم را باز نمي كردم . ليز مي خوردم و پايين مي رفتم و هر لحظه منتظر مرگ بودم . ترس انچنان وجودم رو پر كرده بود كه قدرت باز كردن چشمانم را نداشتم . متوقف شدم . من زنده بودم . با لبخند و به ارامي چشمانم را باز كردم . همه جا تاريك بود . نور كوچكي از دور چشمك مي زد . به سمت نور حركت كردم . احساس مي كردم كسي دارد در تاريكي به من نگاه مي كند . سرعتم را به سمت نور بيشتر كردم . نفس نفس مي زدم . احساس مي كردم كسي از پشت مرا خواهد گرفت . به نور رسيدم شروع به شكافتن كوه كردم . راه به اندازه عبور من باز شده بود . خواستم از سوراخ بگذرم كه كسي دست مرا گرفت . مثل يك انسان فلج حتي قادر به تكان دادن يك انگشتم هم نبودم . مرا به سمت خودش كشيد و از زمين بلندم كردم و صورتش را كنار صورت اورد . گرماي نفسش را كنار گوشم احساس مي كردم .  ارام گفت : مي خوام رازي به تو بگويم . من قادر به حرف زدن نبودم . او ادامه داد :در زمين دو نوع انسان زندگي مي كنند كه به نوبت 1000 را در مركز زمين و 1000 سال را بر روي زمين هستند . 2 هفته ديگر نوبت شما تمام مي شود و تمام شما به مركز زمين مي رويد و 1000 سال انجا بدون نور خورشيد زندگي خواهيد كرد اما يك نقطه است كه هيچ وقت نابود نمي شود و هر در انجا باشد مي تواند 1000 سال دوم را با انسان هاي روي كره زمين زندگي كند . اگر تو براي من از چشمه ي بيرون اب بياوري من ان نقطه را به تو مي گويم . مرا بر روي زمين گذاشت و من تمام نيوري خودم را جمع كردم و خودم را از سوراخ بيرون انداختم و از حال رفتم . چشمانم را كه باز كردم شب شده بود . من كنار سروخ كوچكي در كوه دراز كشيده بودم و مشك ابي كنار من قرار داشت . نمي دانستم چه كار كنم . با خودم گفتم اگر ان موجود هيولايي بزرگ بود در تلسم كوه كه با اب تلسمش شكسته مي شد چه ؟ اگر ان موجود راست مي گفت و 2 هفته بعد زمين به درون خودش فرو مي رفت چه ؟

تصميم خودم را گرفتم . مشك را پر از اب كردن و درون سوراخ فرستادم . صدا از دورن كوه ارام گفت : درخت صنوبر 1000 ساله ي شهر اكتون .

مركاپسر شهر دار شهر فرياد زد : ارتور ديوانه شده است

همه بچه هاي شهر شروع به خنديدن كردن و به سمت شهر شروع به دويدن كردن و هر چه دور مي شدن صداي خنده هاشان كمرنگ تر مي شد . تنها كودكي كه هنوز انجا مانده بود . پسري بود به نام همطاف . به ارامي و باترس به ارتور گفت : اين همان درخت است ؟ ارتور لبخندي زد و گفت : بله

همطاف : چقدر وقت مانده است ؟

ارتور به ساعتش نگاه كرد و گفت : 1 دقيقه

همطاف صورتش را به عقب چرخاند و نگاهي به شهر انداخت و گفت : پس وقت نيست پدر و مادرم را بياورم . بعد نگاهش را چرخاند و گفت : مي توانم من هم زير درخت بنشينم ؟

ارتور لبخندي زد و سري به نشاه رضايت تكان داد . همطاف در بغل او جا گرفت و ارتور نگاهي به ساعتش انداخت و دستانش را محكم بر روي گوش هاي همطاف فشار داد

                                                                              ايليا خدابخش

چهار پايه

از روي چهار پايه مي افتم!

ميان زمين و اسمان ، به تو مي انديشم

پاهايم را ارام و تند تكان مي دهم!

وحشت زده و بي خيال ، به تو مي انديشم

از روي چهار پايه مي افتم !

بي هوا و بي نفس ، به تو مي انديشم

اويزان به تكه اي طناب زخيم!

چند ثانيه قبل مرگ ، به تو مي انديش

                                                                 ايليا خدابخش

صبح بود. شایدم ظهر نمی دانم . فقط می دانم تا غروب کم نمانده بود
.امروز یا بیابان شاد بود که ناله نمی کرد یا باد امروز توان خودستایی
نداشت . خانه کوچک امروز راحت بر جای خود نشسته بود . شن ها ارام ارام از
پله خانه من بالا می امدند وبا سلامی خود را در خانه پخش می کردند . زندگی
در بیابان عجیب بود . شاید برای من که از ساحل دریا تبعید شدم .بار ها با
خود کلنجار رفته ام . که چه از قاسم قصاب یا محمد جارچی کم داشتم . اون ها
به خاطر شکستشون تو عشق خودشون رو کشتند و من هنوز در فکر این بودم که ایا
لیاقت همسفری با مرگ رو دارم؟!

ولی
امروز برای نمردنم خوشحال بودم .امروز یه روز استثنایی بود . دیشب مردی
خوش سیما به کلبه کوچک من امد و پیشنهاد یک معامله داد . معامله ای ساده
که قبولش سنگین بود.

مرد به من گفت : تو روح خودت را به من می فروشی و من عشقت را به تو می دهم

گفتم به کدام ضمانت؟

گفت
تو چیزی برای از دست دادن داری؟ سکوت کردم و او گفت اگر جوابت اری است
فردا بعد از ظهر با ساز باد برقص و شادی کن و اگر نه با ناله باد اشک
بریز. گفتم : تو که هستی؟ .

گفت: هنوز نشناختی؟

گفتم :نه

گفت : من از سال ها قبل برای خدمت امده بودم .

گفتم سالها قبل؟

گفت : اری

گفتم نامت ؟

گفت ابلیس .

اتاق در تاریکی فرو رفت و او در تاریکی ناپدید شد.

زمان برای فکر کردن سریع می گذشت و من دنبال جواب برای سوال خودم . ایا چیزی برای از دست دادن دارم؟ نه ندارم

صدای باد مرا به خود اورد

امروز
صدای باد نوای دیگری داشت . شاد بود و در بیابان غوغا می کرد و منی که
برای نزدیک شد به عشقم پر از شادی بودم را مسخ کرده بود . با نوای باد
پرواز کردم و دور کلبه خودم پایکوپی می کردم . ساعت ها رقصیدم وقتی به خود
امدم سایه کلبه ام به بزرگی زمین شده بود .

صدای پای مردی را شنیدم در حالی که مرا تشویق می کرد گفت : باد بر تو افتخار می کند . خودت را اماده کرده ای؟

گفتم : برای چه؟

خندید و گفت : برای رسیدن به عشقت.

چشمانم رو بستم و گفتم : اماده ام

به من نزدیک شد وهم تمام وجودم را فرا گرفت . دستانش را بر سرم گذاشت و گفت : مطمئنی چیزی برای از دست دادن نداری؟

گفتم : نه هیچ چیز ندارم

احساس
می کردم در خلسه وجود دارم . از سر انگشتان پا احساس بی حسی می کردم این
احساس بالا و بالا می اومد. دیگه حتی توان زانو زدن رو هم نداشتم . قلبم
رو دیگه احساس نمی کردم . دستانم در اختیارم نبودند .سرم بی اختیار بر روی
گردنم می لغزید دیگر هیچی حس نکردم . به زور چشمانم را باز کردم . مرد
داشت از من دور می شد . با تمام قدرت داد زدم : مگه تو قول نداده بودی؟

بر گشت و نگاهم کرد؛ با تمسخر نگاهم کرد و گفت : فکر می کنی با این وضعیت او می خواهد با تو زندگی کند؟

گفتم کدام وضعیت؟ من روحم را برای او به تو فروختم

گفت : فقط روح؟

گفتم پس چه؟

گفت : تو با روحت انسانیت و شرافتت را نیز فروختی شما هر چه دارید از روح شماست که از خدای یکتاست و بدون ان هیچ نداری .

در حالی که خودم رو رو زمین می کشیدم به حلبی رسیدم . خودم را در حلب دیدم . من دیگر انسان نبودم .

مرد با صدای بلند خندید و گفت نوبت نفر بعد است . او روحش را به چه می فروشد؟

ايليا خدابخش

شهر تانکزلند

چند صد هزار سال پیش در سرزمین های دور ، شهر کوچکی وجود داشت به نام تانکزلند که دور تا دور ان پر از گل های سرخ رز بود . این شهر پر از ساختمان های عجیب بود . خانه های سیاه مرتفع و خانه های ویلای سبز رنگ کوچکی که در کنار هم قرار داشتند . در این شهر دو گروه از حیوانات زندگی می کردند . گرگ ها که در ساختمان ها سیاه رنگ زندگی می کردند و گوسفند ها که در خانه های کوچک ویلایی زندگی می کردند . مردم این شهر همیشه خوشحال بودند . روز ها هر کس به شغل خودش مشغول بود و شب ها تمام مردم شهر در تالار بزرگ شهر جمع می شدند و تا نیمه های شب به رقص و پیکوبی مشغول بودند . زندگی مردم داشت به خوبی پیش می رفت تا اینکه خبر گم شدن تعدادی گوسفند به اداره پلیس داده شد . رییس پلیس شهر خودش مسئول رسیدگی به پرونده شد . رییس پلیس یک گرگ با یک چشم نابینا و و کلاهی بر سر بود . معاون او گوسفندی بود که تازه به استخدام در امده بود و این اولین پرونده جدی او بود . شاید هم می شد گفت این اولین پرونده جدی شهر بود . چون قبلا از این کار پلیس گرفتن بچه هایی بود که از خانه همسایه ها غذا می دزدیدن . این گم شدن ها ادامه داشت و رییس پلیس و معاونش حتی یک سرنخ هم نتوانستن پیدا کنند .

کارگاه جوانی وارد شهر شد . نام او ارتور بود . او خوب می دانست بهترین راه شهرت برای او پیدا کردن گوسفندان گم شده است . او برای پیدا کردن گوسفندان یک ویژگی عالی داشت . او یک گوسفند بود . ارتور به تمام خانواده های گمشدگان سر زد و و با خانواده های انها صحبت کرد . ولی هیچ تشابهی بین گمشده ها نبود . هیچ کدوم ازان ها خوش چهره یا پولدار یا مشهور یا از یک رده سنی خاص نبودن . او ساعت ها به عکس انها نگاه می کرد . شاید چیز مشترک بین انها پیدا کند . او این را خوب می دانست وقتی با یک قاتل زجیره ای سر و کار داری حتما باید مقتولین نقاط مشترکی داشته باشند .

3 روز بعد از ورودش به شهر وارد رستوران کوچکی در حومه شهر شد . در گوشه ای نشست و قهوه ای سفارش داد . گوسفند ی که از روی لباسش می شد فهمید که از پایین شهر است داشت برای دوستانش از مهمونی بزرگی که دعوت است تعریف می کرد و از ثروت گرگی که او را دعوت کرده است .

این مهمونی برای ارتور خیلی عجیب بود . یک گرگ ثروت مند یک گوسفند فقیر رو برای چی باید دعوت می کرد . این یه سر نخ خوب بود .

ارتور گوسفند را تعقیب کرد تا به ساختمان سیاه رنگی در قسمتی شمالی شهر رسید.تمامی مهمان هایی که وارد می شدند گوسفند بودند . همگی برای ورود دعوت نامه داشتند . همگی از پایین شهر بودند و همگی چاق بودند .

ارتور لیست گمشده ها را از جیبش بیرون اورد . قد ... وزن ... همه گوشفند های گم شده چاق بودند .

ارتور مخفیانه وارد ساختمان شد . سالن بزرگی وجود داشت .ارتور در بالای سالن از دریچه تهویه هوا به گوسفندان نگاه می کرد . همه در حالی خوردن و رقص بودند . ناگهان برق قطع شد و در تاریکی فقط صدای فریاد می امد . وقتی نوردوباره سالن را پر کرد . دیگر اثری از گوسفندان نبود . گرگ ها با صدای موسیقی بر روی سنگفرش های خونی سالن می رقصیدن و خون از بدنشان بر روی زمین می چکید .

ارتور به رییس پلیس اطلاع داد و تمام گرگ های ان ساختمان دستگیر شدند.

جزف گرگ سالخورده ای بود که دارنده شبکه تلویزینی شهر بود . با دادن پول هنگفتی به رییس پلیس اجازه گرفت تا به طور مستقیم بازجویی را پخش کند .

جزف و وفیلم بردارش اشلی که یک گوسفند سالخورده بود وارد اداره پلیس شدند .

دوربین ها کار گذاشته شد و روی چهره مک بسته شد . تمام مردم شهر پای تلویزیون هاشون نشسته بودند تا اولین جلسه بازجویی رو ببینند .

رییس پلیس به ارامی پرسید : مک ... چرا گوسفند ها رو کشتی ؟

مک : همه این اتفاق ها از روزی شروع شد که پسرم سراسیمه وارد خونه شد و خودش رو تو اتاق حبس کرد . وقتی برای شام سر میز نشست با خوردن اولین لقمه بالا اورد . پسرم روز به روز ضعیف تر می شد و نمی تونست حتی یک لقمه از غذایی که از بهترین علوفه ها شهر درست شده بود بخوره . من اون رو پیش بهترین روانشناس های شهر بردم . اما فایده نداشت . 6 روز از ماجرا می گذشت و من درمانده از از این مشکل وارد اتاقش شدم . بهش گفتم مشکلت رو به من بگو. چی شده ؟ چرا غذا نمی خوری؟ پسرم در حالی که چشماش رو به زور باز نگه می داشت به من گفت : پدر نمی تونم بهت بگم . اگه کسی بفهمه .... اگه کسی بفهمه ... اون ها من رو می کشند ... با درماندگی گفتم : کی پسرم ؟ کی تو رو می کشه ؟ مگه تو چه کار کردی؟ پسرم بغض کرده بود . نمی تونست خوب صحبت کنه : پدر... پدر من یه گوسفند رو کشتم ... من یه گوسفند رو خوردم ...

نمی دونستم باید چی بگم : چرا ؟ چرا اینکار رو کردی ؟

چشمانش رو بست انگار که دوباره داره خاطرات اون روز رو مرور می کنه : اصلا نمی دونم چه طور این اتفاق افتاد من اون داشتیم با هم شوخی می کردیم اون دست من رو محکم گاز گرفت و من هم همین کار رو انجام دادم . دندون های من دست او رو زخمی کرد و دهنم پر از خونه دستان او شد. وقتی مزه خون رو تو دهنم احساس کردم دیگه نتونستم خودم رو کنترل کنم . انگار که یه عروسک خیمه شب بازی هستم و یه نفر دیگه داره من رو می چرخونه وقتی به خودم اومدم دیدم از اون گوسفند فقط چند تیگه پوست و استخان باقی مونده . از اون وقت دیگه نمی تونم غذا همیشگی رو بخورم . حتی بوی علف هم حال من رو به هم می زنه

من برای اینکه پسرم رو نجات بدم . مجبور شدم گوسفند ها رو بکشم . پسرم راست می گفت حتی بوی خون هم ما گرگ ها رو دیوونه می کنه . وقتی اولین بار گوشت گوسفند ها رو خوردم فهمیدم حق با پسرم بوده هیچ چیز خوشمزه تر از گوشت یک گوسفند نیست .

رییس پلیس : تو یه روانی هستی .

مک : من روانی نیستم . شما احمقید . نگاه کنیدبه تفاوت خودتون و گوسفند ها . به دندوناتون . این دندون ها برای خوردن علف ساخته شدن ؟ شما هم یکبار امتحان کنید . فقط یکبار .

مک با یک حرکت سریع به معاون پلیس حمله کرد . قبل از این که کسی بتونه کار بکنه گردن اون رو دردید . خون تمام اتاق را فرا گرفت . رییس شبکه تلویزیونی و رییس پلیس بی اختیار جلوی دوربین تلویزیونی به فیلمبردار و ارتور حمله کردند و انها را دریدند .

سکوت تمام شهر را فراگرفته بود . بعد از چند ثانیه کوتاه تمام گرگ های شهر همسایگان گوسفند خود را دریدند . هر گوسفندی که گرگی را به فرزندی گرفته بود توسط فرزندش دریده شد . هر گوسفندی که توسط گرگی به فرزندی گرفته شده بود توسط پدر و مادرش خورده شد .

تمام گوسفندان شهر در عرض چند ساعت خورده شدند و غیر از پیرمردی که بیرون از شهر زندگی می کرد . او جان سالم به در برد و از ان شهر گریخت و داستان شهر تانکزلند را برای همه حیوانات تعریف کرد .

پایان

ایلیا خدابخش

18/11/87

خیلی سعی کردم واسه این داستان اسم مناسبی تعیین کنم که خودم ازش راضی باشم . اول اسمش رو گذاشتم کشتی بعد اسیر جنگی بعد هم انتخاب ولی هیچ کدوم به دلم نشست اگه پیشنهادی در مورد اسم این داستان دارید برام تو نظرات بگید

ممنون

انتخاب -- اسیر جنگی -- کشتی

اسمان ارام دریا در عرض چند دقیقه در ابر های سیاه گم شد . دریا طوفانی شده بود . موج های کوچک و بزرگ از میان تاریکی پیدا می شدند و خود را بر کشتی می کوبیدند .  مسافران که بر عرشه کشتی نشسته بودند . از این تغییر ناگهانی هوا به وحشت افتادن . اما باز هم مثل همیشه ناخدا به انها چند دروغ گفت و ارامشان کرد تا به اتاق هایشان بروند . همه مسافرین به سرعت به سمت اتاق هایشان حرکت کردن .غیر از مرسدس که که بر ورودی در ایستاد و دریا را تماشا  می کرد . ارتور چند پله پایین رفت . صورتشان را برگرداند و به مرسدس خیره شد .  خیلی خشک و بدون هر گونه اصراری به او گفت : بیا بریم ...

مرسدس از جای خود تکان نخورد انگار هیچ صدایی غیر از غرش دریا نمی شنید . هیچ مسافری درون راهرو نبود . ناگهان موج بزرگی به کشتی بر خورد کرد و ارتور به پایین پله ها افتاد وقتی برگشت مرسدس بر بالای پله ها نبود به سمت عرشه دوید صدای فریاد ارامی از انتهای عرشه می امد . به سمت صدا دوید . مرسدس از کشتی اویزان شده بود . وقتی نگاهش به ارتور افتاد دیگر فریادی نکشید . اما در چشمانش هیچ اثری از ارامش یه انسان نجات پیدا کرده نبود . بیشتر شبیه کسی بود که بر چهار پایه ایستاده است و طناب دار بر گردنش چمبره زده است و نگاهش به کسیست که مدعی مرگ اوست . اما در نگاه مرسدس التماس نیز نبود . بیشتر انتظار بود تا ببیند مرگش انتخاب می شود یا زنده بدونش . ارتور تصمیم خودش را گرفته بود می خواست خود او باعث مرگ مرسدس با شد نه دریا . پس خود را اماده لگد زدن بر انگشتان ضعیف....

خودکار نویسنده همینجا تمام شد . در حالی که می ترسید که ادامه داستانش از ذهنش فرار کند به دنبال خودکار دیگری در میز خود می گشت و با خود تکرار می کرد :

 اماده لگد زدن بر انگشتان ضعیف مرسدس می کرد .

اماده لگد زدن بر انگشتان ضعیف مرسدس می کرد .

اماده لگد زدن بر انگشتان ضعیف مرسدس می کرد .

اماده لگد زدن بر انگشتان ضعیف مرسدس می کرد .

 این جمله را بار ها با خود تکرار کرد تا صدایی از درون خودش او را فرا گرفت

-         چرا ؟

=  چی ؟ چی چرا ؟

-         چرا ارتور باید مرسدس رو بکشه ؟

=  خیانت ...

-         کدوم خیانت ؟ از چی حرف می زنی؟ مرسدس که به ارتور خیانت نکرده .

=  مرسدس و ارتور شخصیت های داستان من هستن . من بهتر می دونم یا تو ؟

-         تو خودت هم می دونی که خیانت نکرده .تو فقط با نگفتن قسمت اول داستان می خوای انتقام خودت رو بگیری

=  قسمت اول ؟

-    ارتور تو جنگ اسیر دشمن شده بود . 8 سال از او خبری نبود . 6 سال را با اینکه همه به او می گفتن که ارتور مرده و تو باید ازدواج کنی ، تن به ازدواج نداد . اخر هم اونقدر به او اصرار کردن که تسلیم حرف مردم شد . بعد از 8 سال وقتی ارتور برگشت حافظه اش را از دست داده بود . 1 ماه تمام بالای سرش پرستاری داد . حالا چون او به ارتور حقیقت رو گفته باید بمیره ؟

=  اره ... اون باید بمیره . چون مرسدس و ارتور روز ازدواجشون قسم خورده بودن که حتی بعد از مرگشون هم با کس دیگه ای ازدواج نکنند .

-         خود ارتور چی؟  چرا تو بیمارستان با اون پرستار روس خوابید ؟

=  اون حافظش رو از دست داده بود .

-    تو می خوای انتقام زندگیت رو از مرسدس بگیری . چون همسرت با مرد دیگری بود و تو هیچ وقت نفهمیدی تا روزی که تنهات گذاشت و رفت .

=  این ها شخصیت های داستان من هستن . من هر بلایی که بخوام سرشون می یارم . به هیچ کسی هم ربط نداره .

-    تو چنین حقی نداری . اون ها هم زنده هستن . روی کاغذی که داستانت رو نوشتی . تویه ذهنت . تو حق کشتن نداری .

نویسنده خودکار دیگری را در میان کاغذ های پراکنده روی میزش پیدا کرد ، سیگار نیمه سوخته ای را از جا سیگاری برداشت ؛ ان را گوشه لبانش گذاشت و در نور نیمه روشن اتاق پر از دودش شروع به نوشتن ادامه داستان کرد

پس خود را اماده لگد زدن بر انگشتان ضعیف مرسدس کرد .

مرسدس بر چشمان ارتور خیره شد بود و در حالی که بغض تمام وجودش را فرا گرفته بود ، گفت : من هیچ وقت به تو خیانت نکردم 6 سال را بدون تو ولی با عشق تو گذروندم و وقتی به اصرار و اجبار خانوادم ازدواج کردم به جای صورت مایک تو رو می دیدم . وقتی خبر برگشتنت رو به من دادن حتی یک لحظه هم  برای اومدن پیش تو صبر نکردم . 1 ماه تمام ، بالای سرت پرستاری دادم تا خوب شی . ما به هم قول داده بودیم که هیچ وقت به هم دروغ نگیم پس به تو گفتم که با مایک ازدواج کردم و با خبر برگشتن تو از او جدا شدم .

بعد چشمانس را بست و ادامه داد :

می دونم یه روزی از کشتن من پشیمون می شی و غم تموم وجودت رو فرا می گیره . من نمی خوام دلیل عذاب های فردای تو باشم . پس خودم رو رها می کنم . تا اینجوری تو به ارامش برسی.

مرسدس دستانش را رها کرد . وقتی چشمانش را باز کرد . دستانش را درون دست های ارتور دید . ارتور زیر بغل های او را گرفت و بدون اینکه هیچ حرفی بزند او را به سمت اتاقشان برد . وقتی در اتاق را بست . مرسدس را در اغوش گرفت و سرش را بر شانه اش گذاشت و بی امان اشک ریخت .

نویسنده ، داستان را همینجا تمام کرد و به سمت پنجره اتاق رفت . پرده را کنار زد . یک ستون از نور دود ها را کنار زد و خود را به ورقه ها رساند . سرش را چرخاند و به طناب اویزان بر سقف خانه نگاه کرد . از چهار پایه بالا رفت . طناب را بر گردن خود انداخت و گفت : یا باید مرسدس می مرد یا من .

                                                                          پایان

                                                                     26/10/87

بهار

دیروز عجب روز سردی بود

من هجو یه ی نوشتم برای فصل بهار

که آغازش این گونه بود

" برف ، برف ، کسی بهار را ندیده است؟ "

و پایانش ؟

پایانی در کار نبود

چون بعد ان جمله

قلم شکست

و من

کولی خیابان ها شدم

و از هر درخت خشکیده ای

از هر گل یخ زده ای

و حتی از تمام جوی ها اب

سراغش را گرفتم

پیرزن اخموی کوچه ی ما می گفت

که نامه ای دارد از عمو نوروز

که در ان

به او با صد سلام و صد پیام عاشقانه گفته است

که بهار برای همیشه از زمین رفته است

و او دنبال همدم تازه ی می گردد

درخت کهنسال کنار خانه او

مانند من

با حرف پیرزن کمرش شکست

من برای شادی او

به تمام ترک های پیکرش قسم خوردم

که بهار می اید

درخت همسایه ارام خندید

درختان چه زود باورند

به سمت خانه می روم

دوباره برف ، گم شدن ، فراموشی

کسی نیست که دست مرا بگیرد وارام

در گوش من بگوید

پلاک خانه من چند بود؟

ایلیا خدابخش

یلدا 87